Pak de draad na een toch heftige week weer op.

Een week waar bij het wel en wee van Zoé centraal stond. Maandagavond waren we zeer pessimistisch, een kinderarts heeft haar onderzocht maar kon eigenlijk niets bijzonders vinden. De volgende dagen knapte ze wat en dronk goed. Wel huilde ze ontzettend veel maar dat gaf ons ook weer moed. Het kostte wel veel nachtrust van vooral Cathy die wel 5 tot 6 keer per nacht met haar bezig was. Wat echter bleef dat ze steeds aan de diarree was. En als je haar wat rechtop hield vond ze dat prettiger dan te liggen. Hoe groot was echter onze schrik vrijdagmorgen toen Cathy ons vertelde dat ze ’s morgens vroeg overleden was. Iedereen in het guesthouse was aangeslagen maar door er met elkaar over te praten kwam er ook een stuk verwerking.
Je wordt echter ook met voor ons ongebruikelijke zaken geconfronteerd. Voor het ontbijt is Zoé al begraven bij haar tweelingbroertje in een huisje op de graveyard. Autoriteiten hoeven niet te worden ingelicht want er is geen bevolkingsadministratie. Eigenlijk ben je dus niemand hier in Zuid-Soedan en dan vooral in Juba. Ik heb inmiddels begrepen dat er wel aan een persoonsregistratie gewerkt wordt en dat er in andere plaatsen wel iets dergelijks is.

Zaterdag is voor het gezin van Zoé een huisje gebouwd. Van golfplaten wordt dan iets opgetrokken. Dat gebeurt dan op de oude begraafplaats waar de familie verblijft. Ze hebben nu in ieder geval een droge plek en gegeven de heftige onweersbuien van deze week, is het mooi op tijd gereed gekomen. Maar het mooiste effect is wel dat de moeder die heel erg depressief was, door dit alles het leven vol energie heeft opgepakt en nu een hele andere indruk maakt.Bij de foto’s zal ik wat beelden van het nieuwe optrekje plaatsen.

Ben hier inmiddels al weer ruim twee weken en tot dusver bevalt het uitstekend. Het werk is even complex omdat ik nogal in het verleden moet wroeten. Uit die tijd zijn niet alle bestanden voorhanden of er zijn meerdere versies en wat is dan de goede. Maar omdat er ook veel verschillende mensen zich met de administratie bezig hebben gehouden, is niet altijd alles even consequent geboekt. Kortom veel werk aan de winkel. Maar iedereen is even behulpzaam dat we komen er vast uit.

Dinsdag ben ik met Cathy mee geweest naar de Rotaryclub hier in Juba. Als oud Rotarian ken ik de gewoontes in Nederland. Hier ging het iets ander. Er werd een gezamenlijk gebed uitgesproken en een toast op de president uitgebracht. Dat bidden was in mijn tijd ondenkbaar want de Rotary was objectief en had geen binding met welke levensovertuiging dan ook. Verder was het gezellig maar wat tam.

Inmiddels ben ik ook al wat gewend aan het verkeer hier. Hoe bedoel je ik kwam van rechts, hoorde je dan niet dat ik claxonneerde. Ik krijg hier sterk de indruk dat in de rijopleiding het gebruik van de claxon nadrukkelijk wordt geleerd. Die hoor je namelijk doorlopend. En gedraag je als voetganger niet zo als in Nederland want dan overleef je het niet. Ze rijden hier door en wij zijn gewend dat we kunnen doorlopen en de auto's stoppen wel. Mooi niet dus. De wegen zijn hier ook niet van Hollandse kwaliteit. Een normale asfaltweg wordt soms onderbroken door een stuk weg waar zelfs een ervaren motorcrosser veel moeite mee zou hebben. En iets verder op is het weer gewoon asfalt. De verbindingsweggetjes tussen de asfaltwegen zijn weer onverhard met diepe kuilen. Als het heeft geregend moet je er op letten wanneer een auto in zo’n kuil vast komt te zitten. Bij het gas geven wordt er een straal modder naar achteren gespoten en sta daar dan achter wordt het douchen. Dit overkwam vorige week een schoolmeisje. Ze zat van top tot teen onder de modder. Maar de chauffeur rijdt gewoon door.

Dit waren wat indrukken van een leven in een warm en drukkend Juba.